Małżeńskie przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury do dobra małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.

Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1055, § 1

Istotnymi przymiotami małżeństwa są jedność i nierozerwalność, które w małżeństwie chrześcijańskim nabierają szczególnej mocy z racji sakramentu.

Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 1056

Jedność – monogamia – oznacza związek jednego mężczyzny z jedną kobietą. Od początku Kościół stał na straży monogamiczności małżeństwa.
 
Nierozerwalność sakramentu małżeństwa polega na tym, że węzeł, jaki wiążę małżonków jest węzłem na całe życie i jedynie śmierć może spowodować jego rozwiązanie. Tym samym nie ma mowy o rozwodzie w rozumieniu rozwodu świeckiego, cywilnego.
Zasada ta zawarta jest w samym Piśmie Świętym: Tym zaś. Którzy trwają w związkach małżeńskich, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od swego męża. Gdyby zaś odeszła, niech pozostanie samotną albo niech się pojedna ze swym mężem. Mąż również niech nie oddala żony. (1 Kor 7, 10-11).

Skąd więc tak często słyszy się o tzw. "rozwodach kościelnych"?
Czy jest to błąd?
Jak najbardziej tak!
Jedność i nierozerwalność małżeństwa wykluczają instytucję rozwodu. Nie można mówić o "rozwodzie kościelnym", choć bardzo często sformułowaniem tym posługują się np. media. Używanie tego sformułowania często wynika z dwóch powodów. Pierwszym jest brak dokładnej wiedzy na ten temat, a drugim istnienie kilku instytucji prawnych, które przez osoby nie znające prawa kanonicznego często są mylone z rozwodem. Stąd też pochodzi najwięcej niedomówień dotyczących "rozwodów" w Kościele Katolickim.
Do tych instytucji zalicza się przede wszystkim:
- stwierdzenie nieważności małżeństwa, unieważnienie małżeństwa oraz
- dyspensę od małżeństwa ważnie zawartego, a niedopełnionego.